Drabik zostaje w Lejonen Gislaved. Szwedzi chcą średniej 2,0

Maksym Drabik zostaje w Lejonen Gislaved także w sezonie 2027. Szwedzki klub z Bauhaus-Ligan oficjalnie potwierdził w środę przedłużenie umowy z 28-letnim Polakiem, a menedżer zespołu Anders Fröjd od razu postawił mu konkretny cel: średnią w okolicach dwóch punktów na bieg, czyli mniej więcej dziesięć punktów w meczu.

Informację podały zgodnie polskie serwisy żużlowe, między innymi Best Speedway TV, WP SportoweFakty oraz speedwaynews.pl, powołując się na komunikat szwedzkiego klubu. Dla Drabika to kolejny rozdział długiej historii z Gislaved, a dla kibiców w Polsce sygnał, jak zawodnik zamierza poukładać kalendarz po sezonie, który w PGE Ekstralidze nie spełnił oczekiwań.

Powrót w trakcie sezonu, który zamienił się w nowy kontrakt

Drabik nie był planowanym elementem składu Lejonen na 2026 rok. Jak opisują Best Speedway TV i WP SportoweFakty, do drużyny trafił w trakcie rozgrywek jako zastępstwo za kontuzjowanego zawodnika. Miał to być ruch tymczasowy, ale Polak ostatecznie pozostał w zespole do końca sezonu. Według WP SportoweFakty w rundzie zasadniczej wystąpił w siedmiu spotkaniach szwedzkiej drużyny.

Ciekawe są kulisy samego porozumienia. Jak zdradził Anders Fröjd, cytowany przez WP SportoweFakty, inicjatywa przedłużenia współpracy wyszła od zawodnika. Drabik po zakończeniu sezonu sam skontaktował się z przedstawicielem klubu i zadeklarował chęć dalszych startów w Szwecji. Działacze nie potrzebowali długiego namysłu.

Best Speedway TV zwraca uwagę, że początek występów Polaka w Lejonen w 2026 roku nie należał do łatwych, ale z każdym kolejnym meczem prezentował się lepiej. To właśnie ta tendencja przekonała klub, że warto zbudować wokół niego część składu na następny rok.

Kluczowe fakty: Drabik i Lejonen Gislaved

Co powiedział menedżer Lejonen

Anders Fröjd nie ukrywa, że ceni Polaka wysoko, ale jednocześnie mówi wprost o jego słabym punkcie. W wypowiedzi przytoczonej przez WP SportoweFakty podkreślił, że Drabik to zawodnik o ogromnym potencjale, czego najlepszym dowodem jest fakt, że należy do nielicznych żużlowców na świecie, którzy dwukrotnie wywalczyli tytuł indywidualnego mistrza świata juniorów.

Menedżer dodał jednak, że miniony sezon w Polsce Drabik rozpoczął bardzo dobrze, a jego druga część była słabsza. „Maksym musi popracować nad swoim najsłabszym poziomem i osiągnąć większą regularność”, ocenił Fröjd. To zdanie dobrze streszcza ostatnie lata kariery Polaka: wysokie maksimum, ale wahania formy, które kosztują punkty drużynę.

Cel na 2027 rok jest jasno określony. Szwed widzi Drabika jako zawodnika ze średnią około 2,0 punktu na bieg. Przy typowym obciążeniu lidera w lidze szwedzkiej oznacza to mniej więcej dziesięć punktów na mecz. Best Speedway TV cytuje go słowami, że Polak „ma dobre warunki, aby poprawić swoją średnią w przyszłym roku”.

Długa historia z Gislaved

Związki Drabika z Lejonen sięgają 2016 roku. Wtedy jako nastolatek z Częstochowy podpisał pierwszy kontrakt w Szwecji, a w barwach „Lwów” jeździł nieprzerwanie do 2019 roku. Według WP SportoweFakty w tamtym okresie zyskał dużą sympatię kibiców i należał do najważniejszych postaci drużyny.

Klub z Gislaved pokazał lojalność wobec zawodnika także w trudniejszych chwilach. Na początku 2020 roku, gdy wokół Drabika toczyło się postępowanie dyscyplinarne, szwedzcy działacze publicznie stanęli w jego obronie, o czym informował wówczas portal Po Bandzie. Po przerwie Polak wrócił do Lejonen na sezon 2022, kiedy klub zbudował niezwykle mocny, mocno polski skład. Obok Drabika znaleźli się w nim wtedy Bartosz Zmarzlik, Dominik Kubera, Patryk Dudek i Jakub Miśkowiak.

Obecny kontrakt to więc trzecie podejście do tej samej drużyny. W żużlu, gdzie zawodnicy co roku przemieszczają się między ligami polską, szwedzką, duńską i brytyjską, tak długa relacja z jednym zagranicznym klubem nie zdarza się często.

Tło: trudny sezon w Grudziądzu

Decyzję Lejonen trzeba czytać w kontekście tego, co działo się z Drabikiem w Polsce. Sezon 2025 był jednym z najlepszych w jego karierze. Jako lider Innpro ROW-u Rybnik osiągnął średnią 2,136 punktu na bieg, choć sama drużyna spadła z PGE Ekstraligi. Dzięki tej formie bez problemu znalazł miejsce na najwyższym szczeblu i przed sezonem 2026 przeszedł do Bayersystem GKM Grudziądz, gdzie miał być jednym z liderów zespołu.

Przypadek z Rybnika pokazał, jak dużo dla Drabika znaczy rola w zespole. Według Piotra Żyty w ROW-ie wszystko odbywało się w konsultacji z zawodnikiem, a ten jeździł z ustalonym numerem startowym, co miało dawać mu stabilność i poczucie odpowiedzialności za wynik. Efektem był najlepszy od lat sezon pod względem średniej.

Ten plan zrealizował się w Grudziądzu tylko częściowo. Na początku września WP SportoweFakty wyliczały jego średnią na poziomie 1,735 punktu na bieg. Szczególnie dużo mówiło się o tym, że Drabik nie radzi sobie na domowym torze w Grudziądzu, gdzie wypadał wyraźnie gorzej niż na wyjazdach. Piotr Żyto, który prowadził go w Rybniku, stwierdził w rozmowie z tym serwisem, że przejście do GKM było błędem, bo tamtejszy tor „nie jest jego atutem”, a w nowym zespole Drabik stał się „jedynie jednym z zawodników”.

Grudziądzka nawierzchnia od lat jest przygotowywana głównie pod start i jazdę przy krawężniku, co nie odpowiada zawodnikowi, który zyskuje najwięcej na dystansie. Jak bardzo przygotowanie toru wpływa na wynik, opisujemy szerzej w tekście o tym, jak powstaje tor żużlowy i dlaczego pole startowe decyduje.

Do problemów z dopasowaniem dołożył się sprzęt. Z podsumowania serwisu Po Bandzie wynika, że w sezonie 2026 Drabik, obok Rohana Tungate’a, zanotował najwięcej defektów w PGE Ekstralidze: po trzy. W poprzednich dwóch sezonach nikt na najwyższym szczeblu nie miał aż trzech defektów.

Sam GKM także zakończył rok rozczarowaniem. Drużyna nie awansowała do fazy play-off i utrzymanie w lidze zapewniła sobie dopiero w rywalizacji play-down z Krono-Plast Włókniarzem Częstochowa. W trakcie przebudowy z klubem pożegnał się Max Fricke, o czym pisaliśmy w tekście o odejściu Fricke’a z GKM Grudziądz.

Co to znaczy dla Drabika i dla GKM

Kontrakt w Szwecji nie zmienia jego sytuacji w Polsce. Według dziennika „Gazeta Pomorska” z 22 października GKM ma już skład na przyszłoroczne rozgrywki: dwuletnią umowę podpisał Michael Jepsen Jensen, do 2028 roku związał się Wadim Tarasenko, a w drużynie zostają Maksym Drabik, Kevin Małkiewicz i Beau Bailey. Miejsce Fricke’a, który przenosi się do Bydgoszczy, ma zająć Fredrik Lindgren.

Pozostanie w Grudziądzu oznacza, że Drabik musi rozwiązać problem domowego toru. WP SportoweFakty zwracały uwagę, że szansą mogą być zapowiadane zmiany w nawierzchni. Za odbudowę zawodnika ma odpowiadać trener Robert Kościecha, który dostaje zadanie podobne do tego, z jakim w Rybniku poradził sobie Piotr Żyto.

Starty w Szwecji mają w tej układance konkretną wartość. Liga szwedzka to dla polskich zawodników dodatkowe mecze w środku tygodnia, inne tory i inne warunki. Dla kogoś, komu brakuje regularności, każde kolejne spotkanie na wysokim poziomie jest okazją do pracy nad startem, ustawieniami silników i powtarzalnością. Lejonen jasno komunikuje, że oczekuje od Polaka roli jednego z najważniejszych ogniw drużyny, a nie tylko uzupełnienia składu.

Jest też wymiar psychologiczny. Drabik w Gislaved jest u siebie: zna tor, ludzi i kibiców, a klub publicznie wyraża w niego wiarę. Po sezonie pełnym krytyki w Polsce takie środowisko może pomóc w odbudowie pewności siebie, której w żużlu nie da się przecenić.

Liga szwedzka w kalendarzu polskiego żużlowca

Dla czołowych polskich zawodników starty w Szwecji to od lat standard. Mecze tamtejszej ligi tradycyjnie rozgrywane są głównie w środku tygodnia, dzięki czemu nie kolidują z weekendowymi spotkaniami PGE Ekstraligi. Zawodnik, który łączy obie ligi, w szczycie sezonu jeździ nawet kilka razy w tygodniu, a do tego dochodzą turnieje indywidualne i ewentualnie starty w Danii lub Wielkiej Brytanii.

Taki rytm ma swoje plusy i minusy. Z jednej strony daje dodatkowe zarobki i więcej czasu na torze, co dla zawodnika szukającego stabilności jest bezcenne. Z drugiej strony oznacza ciągłe podróże, logistykę sprzętu między krajami i ryzyko zmęczenia w drugiej części sezonu. Właśnie spadek formy w drugiej połowie roku wskazał Fröjd jako problem, nad którym Drabik musi pracować, więc odpowiednie rozłożenie sił między Polskę i Szwecję będzie jednym z kluczowych zadań jego teamu.

Tory szwedzkie są też zazwyczaj inne niż polskie: często dłuższe i szybsze, z większym znaczeniem jazdy na dystansie. Dla zawodnika, któremu w Grudziądzu przeszkadzał tor ustawiony pod start i jedną ścieżkę przy krawężniku, to środowisko bardziej naturalne. Lejonen liczy, że właśnie tam Polak będzie mógł w pełni wykorzystać swoje największe atuty.

Reakcje i opinie

Środowisko przyjęło informację spokojnie, bez zaskoczenia. Drabik od lat kojarzy się z Lejonen, a sam fakt, że po krótkim epizodzie w 2026 roku chciał wrócić na pełny sezon, odczytywany jest jako dobry znak. Best Speedway TV zorganizował wśród czytelników sondę, czy przedłużenie umowy to dobry ruch; portal zaznacza jednak, że wynik nie jest badaniem reprezentatywnym.

W komentarzach kibiców pod tekstami o Drabiku najczęściej powtarza się jeden motyw: zawodnik ma wielkie umiejętności, ale brakuje mu stabilności. Część fanów uważa, że w PGE Ekstralidze lepiej odnalazłby się w klubie z torem bardziej sprzyjającym jeździe na dystansie. Te głosy nie przekładają się jednak na decyzje kadrowe; jeśli doniesienia „Gazety Pomorskiej” się potwierdzą, w 2027 roku Drabik nadal będzie jeździł w Grudziądzu.

Pozytywnie brzmi natomiast ton z Gislaved. Fröjd łączy pochwały z jasnym wskazaniem, nad czym zawodnik musi pracować, a jednocześnie liczbowo określa oczekiwania. Taka komunikacja zostawia mało miejsca na niedomówienia: Lejonen chce lidera, a nie zawodnika rezerwowego.

Dwukrotny mistrz świata juniorów: skąd tak wysokie oczekiwania

Oczekiwania wobec Drabika biorą się z jego juniorskich osiągnięć. W 2017 roku zdobył tytuł indywidualnego mistrza świata juniorów, wygrywając cykl przed Bartoszem Smektałą i Maxem Fricke’em. Dwa lata później powtórzył ten sukces i dołączył do bardzo wąskiego grona zawodników z dwoma tytułami w tej kategorii. Obok niego są w nim między innymi Emil Sajfutdinow i Darcy Ward.

Taki dorobek sprawia, że każdy słabszy sezon Drabika jest mocno komentowany. Zawodnik, który w wieku juniorskim był w ścisłej światowej czołówce, a w 2025 roku osiągał średnią powyżej dwóch punktów na bieg w PGE Ekstralidze, wciąż jest postrzegany jako ktoś, kto może wrócić do grona najlepszych. Jeśli ktoś chce zrozumieć, jak długa jest droga od szkółki do takiego poziomu, polecamy nasz poradnik jak zostać żużlowcem i ile kosztuje pierwszy sezon.

Co dalej: kalendarz Drabika przed sezonem 2027

• Zima 2026/2027: okres przygotowawczy, testy sprzętu i budowa parku maszyn. Po sezonie z trzema defektami w PGE Ekstralidze kwestia niezawodności motocykli będzie jednym z priorytetów.
• Wiosna 2027: start sezonu w Polsce z Bayersystem GKM Grudziądz, o ile potwierdzą się doniesienia o składzie, oraz w Szwecji z Lejonen Gislaved w Bauhaus-Ligan.
• Cel w Szwecji: średnia na poziomie ok. 2,0 punktu na bieg, czyli rola jednego z liderów zespołu.
• Cel w Polsce: lepsze wyniki na domowym torze w Grudziądzu i powrót do formy z sezonu 2025.

Pełne składy szwedzkich drużyn na 2027 rok wciąż się kształtują, więc na ostateczną ocenę siły Lejonen trzeba jeszcze poczekać. Na razie wiadomo jedno: klub z Gislaved stawia na zawodnika, którego zna najlepiej, a sam Drabik wybrał miejsce, w którym zawsze był traktowany jak gwiazda. Szersze tło sezonu w Polsce znajdziesz w naszym przeglądzie żużla w Polsce w 2026 roku.

FAQ