Valentino Rossi wydaje autobiografię. O Márquezie i 2015: „To wciąż boli”

Valentino Rossi wydaje dziś drugą w karierze autobiografię. Książka „La mia storia” („Moja historia”) trafia 10 listopada 2026 roku do włoskich księgarń nakładem wydawnictwa Rizzoli i już przed premierą wywołała burzę: dziewięciokrotny mistrz świata wraca w niej do sezonu 2015 i powtarza, że Marc Márquez „walczył tylko o to, żebym przegrał”.

Promocja ruszyła w weekend. W niedzielę Rossi był gościem programu „Che tempo che fa” na kanale Nove, w poniedziałek wieczorem spotkał się z czytelnikami w Teatro Nazionale w Mediolanie, a włoska prasa opublikowała pierwsze obszerne fragmenty. Najmocniejsze z nich dotyczą Sepang: zarówno sezonu 2015, jak i tragicznego wyścigu z 2011 roku, w którym zginął Marco Simoncelli.

Co wiadomo o książce „La mia storia”

Autobiografia powstała we współpracy z Giorgio Terruzzim, włoskim dziennikarzem, który od dekad relacjonuje wyścigi motocyklowe i samochodowe. Terruzzi jest autorem głośnej książki „Suite 200” o ostatniej nocy Ayrtona Senny, napisanej po tym, jak sam spędził noc w pokoju hotelowym, w którym Brazylijczyk nocował przed Grand Prix San Marino 1994. Według włoskich serwisów motoryzacyjnych to właśnie obecność doświadczonego reportera ma sprawić, że książka nie będzie wyłącznie listą zwycięstw komentowanych przez zwycięzcę.

Dla porównania: ilustrowana biografia autorstwa brytyjskiego dziennikarza Michaela Scotta, wydana przez Mondadori Electa w 2022 roku, liczyła 208 stron. Nowa książka jest więc ponad dwukrotnie obszerniejsza, a co ważniejsze, napisana w pierwszej osobie. Na rynku jest też biografia autorstwa Stuarta Barkera, ale i ona jest relacją obserwatora z zewnątrz.

W materiałach wydawcy, które przytaczają włoskie media, nie ma na razie mowy o tłumaczeniach na inne języki, w tym na polski. Polscy kibice, którzy nie czytają po włosku, muszą więc poczekać na ewentualne zagraniczne edycje.

Dlaczego Rossi napisał książkę

Fragment wstępu, opublikowany przez agencję ANSA za zgodą wydawcy, zaczyna się od zdania zaskakująco prostego: „Postanowiłem napisać tę książkę, bo lubię książki”. Rossi tłumaczy, że lubi je czytać, bo stronę można przeczytać jeszcze raz, a scena w filmie po prostu ucieka. Pisze, że książki go wzruszają, bawią i za każdym razem czegoś uczą, a forma „papieru i atramentu” jest „dawna i trwała”.

Deklarowany cel jest jasny: wyjaśnić, „kim jestem i jaki jestem”, zarówno kibicom, jak i ludziom, których motocykle w ogóle nie interesują. Każde ważne wydarzenie opisuje dwukrotnie: tak, jak przeżywał je wtedy, i tak, jak widzi je dziś, „z narzędziami, które daje czas”. Sam pyta retorycznie: „Czy to spowiedź? No pewnie. I to jeszcze na piśmie, wyobraź sobie”. Przedstawia się jako ktoś, kto wygrywał i przegrywał wyścigi, „narobił kłopotów”, sprowadził na świat dwie córki i „wciąż ściga się samochodami”. Książkę napisał, jak podsumowuje, „żeby naprawdę dać się poznać”.

Sezon 2015: „To wciąż boli”

Dla większości czytelników najważniejszy będzie jednak rozdział o 2015 roku. To był sezon, w którym Rossi, wówczas zawodnik fabrycznej Yamahy, walczył z kolegą z zespołu Jorge Lorenzo o dziesiąty tytuł mistrza świata. Przed Grand Prix Malezji na torze Sepang publicznie oskarżył Márqueza, wtedy jeżdżącego dla Hondy i niemającego już szans na mistrzostwo, o działanie na korzyść Hiszpana. Wcześniej w tym samym sezonie obaj mieli już sporne starcia w Argentynie i w Assen.

W niedzielnym wyścigu w Malezji doszło do zaciętej walki, która zakończyła się słynnym kontaktem: Márquez upadł, a na nagraniach wyglądało to tak, jakby Rossi wypchnął go nogą z toru. Włoch został ukarany startem z końca stawki w finałowym wyścigu w Walencji. Lorenzo wygrał tam i zdobył tytuł, a Rossi oskarżył Márqueza o „biscotto”, czyli rzekomą zmowę, która miała polegać na tym, by nie atakować Lorenzo i nie pozwolić Włochowi zostać mistrzem. Wyścig w Walencji, jak przypomina Motorsport.com, przyciągnął przed telewizory rekordową widownię.

Jedenaście lat później Rossi nie zmienia zdania. W rozmowie w „Che tempo che fa”, cytowanej przez Motorsport.com, powiedział: „Wszyscy mamy swoje granice. Jedni niższe, inni wyższe. Ale historia z 2015 roku złości mnie jeszcze bardziej, bo Márquez tak naprawdę nie walczył o mistrzostwo. Walczyliśmy o nie Lorenzo i ja; on walczył tylko o to, żebym przegrał. I w końcu mu się udało”.

Dodał, że to uczucie nie mija: „To coś, co nigdy nie odchodzi, wciąż boli. Minęło ponad dziesięć lat, ale moje emocje, mój stan ducha, kiedy o tym myślę, są takie same jak tamtej nocy w Walencji. I to mnie trochę martwi”. Ostatnie zdanie wypowiedział ze śmiechem. Przyznał też, że często powtarza sobie przed lustrem, by nie skupiać się na przegranym tytule, tylko na tych zdobytych. „Ale taki jest sport; porażka boli bardziej”.

Rywalizacje od Biaggiego do Lorenzo

Według zapowiedzi wydawcy książka przechodzi przez wszystkie wielkie rywalizacje Rossiego: z Maxem Biaggim, Sete Gibernau, Caseyem Stonerem i Jorge Lorenzo, aż po „kontrowersyjny” 2015 rok z Márquezem. Każda z nich miała inny charakter. Z Biaggim był to włoski pojedynek budowany także poza torem, ze Stonerem starcie dwóch zupełnie różnych stylów jazdy, a z Lorenzo wymuszone współistnienie w jednym garażu Yamahy. Włoskie media zwracają uwagę, że opis tych relacji z perspektywy lat to materiał, którego nie udało się wydobyć w żadnym wywiadzie.

Sepang 2011: najmroczniejszy rozdział

Najbardziej poruszający fragment, opublikowany w sobotę przez dziennik „Corriere della Sera”, dotyczy śmierci Marco Simoncellego podczas Grand Prix Malezji w 2011 roku. Rossi zaczyna od wspomnienia przyjaciela: poznał go, gdy Simoncelli, rocznik 1987, miał piętnaście albo szesnaście lat. Opisuje go jako bardzo wysokiego chłopaka z długimi nogami i rękami, który przypominał mu Goofy’ego z kreskówek o Myszce Miki; stąd zresztą przezwisko „Pippo”.

Zimą na przełomie 2006 i 2007 roku Simoncelli poprosił go o wspólne treningi, bo chciał schudnąć i się poprawić. Rossi pisze, że nie traktował go jak przyszłego rywala, tylko jak młodszego brata, i że w ten sposób, sam o tym nie wiedząc, przetestował model, który później stał się podstawą VR46 Riders Academy. W 2008 roku obaj zostali mistrzami świata: Rossi w MotoGP, Simoncelli w klasie 250 cm³. W 2010 roku „Sic” zadebiutował w MotoGP na Hondzie zespołu Gresini.

Opis samego wypadku jest szczegółowy. Na drugim okrążeniu Simoncelli walczył z Álvaro Bautistą. W szybkim prawym łuku stracił przyczepność przedniego koła i upadł, ale zamiast zsunąć się na zewnątrz, trzymając się motocykla, sunął z powrotem w poprzek toru. Rossi jechał tuż za nim, z Colinem Edwardsem po wewnętrznej. „Uderzamy w niego obaj: najpierw Colin, ja zaraz po nim”, pisze Rossi. Rossi pisze, że poczuł uderzenie pod kołami, a obręcz koła jego Ducati pękła. Uważa, że najmocniejsze uderzenie było po stronie Edwardsa.

W garażu przyjaciel i asystent Rossiego, Alessio „Uccio” Salucci, powtarzał tylko: „Zleciał mu kask”. Rossi opisuje, jak przeklinał, bo wiedział, że jeśli pękł pasek kasku, uderzenie musiało być straszne. Wiadomość o śmierci jako pierwszy przekazał ojciec zawodnika, Paolo Simoncelli, który był przy torze i od razu do niego pobiegł. Rossi i Uccio pojechali skuterem przez pusty padok do swojego pokoju, usiedli na podłodze i palili papierosy, w milczeniu, przez godzinę albo dłużej. Tytuł artykułu w „Corriere” streszcza najważniejsze pytanie, które Rossi zadaje sobie w książce: czy mógł tego uniknąć? Jego odpowiedź brzmi: „Nie, teraz to wiem”.

Ferrari, fiskus i życie prywatne

Książka sięga też do tematów, o których Rossi rzadko mówił publicznie. Jednym z nich jest niedoszłe przejście do Formuły 1. Rossi kilkakrotnie testował bolid Ferrari w drugiej połowie lat 2000. i transfer na cztery koła był poważnie rozważany, zanim ostatecznie postanowił zostać w MotoGP. Włoskie serwisy podkreślają, że wydawca wymienia ten wątek wprost wśród głównych tematów, co sugeruje, że nie chodzi o jedną anegdotę.

Drugi taki wątek to spór z włoskim urzędem skarbowym, zamknięty pod koniec lat 2000. ugodą, której wartość media szacowały na dziesiątki milionów euro. Rossi opisuje tę sprawę od środka, z własnej perspektywy.

Dalej są przyjaciele z Tavullii, z którymi trzyma się od trzydziestu lat, przesądy, geneza słynnych żartów i przebrań na podium, nietypowe kombinezony oraz imprezowe noce na Ibizie. Ostatnia część dotyczy teraźniejszości: partnerki Francesci Sofii Novello, dwóch córek, ojcostwa, które przyszło później niż u jego rówieśników, zespołu VR46 startującego w MotoGP, akademii dla młodych zawodników i kariery w wyścigach samochodowych. W rozmowie z włoskim wydaniem „Vanity Fair”, opublikowanej na początku tygodnia, Rossi przyznał też, że wsparcie zawsze znajdował w modlitwie.

Liczby, które przypomina wydawca

W nocie promocyjnej Rizzoli przypomina dorobek, który mówi sam za siebie. Rossi zdobył dziewięć tytułów mistrza świata i odniósł 115 zwycięstw w Grand Prix. Jest jedynym zawodnikiem w historii, który wywalczył mistrzostwo świata w czterech różnych klasach: 125 cm³, 250 cm³, 500 cm³ i MotoGP.

• 9 tytułów mistrza świata we wszystkich klasach
• 115 zwycięstw w Grand Prix według noty wydawcy
• 4 klasy, w których zdobył mistrzostwo: 125, 250, 500 i MotoGP
• 2021 rok, w którym zakończył karierę w MotoGP

Po zakończeniu kariery w MotoGP z końcem sezonu 2021 Rossi przesiadł się do samochodów wyścigowych, ale pozostał w padoku motocyklowym jako właściciel zespołu VR46, który współpracuje z Ducati, czyli fabryką, dla której jeździ dziś Márquez.

Rossi o Bezzecchim, Bagnai i Antonellim

Promocja książki była też okazją do komentarzy na temat bieżącego sezonu. Rossi ocenił zawodników związanych z jego akademią, którzy mają za sobą trudny rok. O Marco Bezzecchim, który w niedzielę wygrał Grand Prix Kataru, powiedział: „Bezzecchi jedzie dobrze, bo wygrał, ale jest trochę rozczarowany, bo w tym roku miał okazję zdobyć mistrzostwo świata. Miał szybkość, ale popełnił za dużo błędów. Najpewniej go nie wygra”. Zawodnik Aprilii na pewnym etapie sezonu miał nad Márquezem przewagę 102 punktów, a przed dwiema ostatnimi rundami traci do czołówki tabeli zbyt wiele, by realnie myśleć o tytule.

Więcej o samym wyścigu w Katarze i o tym, dlaczego Márquez musi czekać z tytułem do Portimão, piszemy w relacji Bezzecchi wygrywa GP Kataru, Márquez czeka z tytułem do Portimão. Kontekst sobotniego sprintu i kolizji obu zawodników opisaliśmy w tekście o tym, jak Márquez wygrał sprint w Katarze po kolizji z Bezzecchim.

Rossi odniósł się też do Francesco Bagnai, który odlicza dni do odejścia z Ducati po dwóch trudnych sezonach, a w Katarze doznał kontuzji stopy po upadku w sprincie, poprzedzonym kontaktem z Fermínem Aldeguerem. „Kiedy łamiesz stopę i masz dwa złamania, jak w jego przypadku, to oczywiście nie jest dobrze. Ale biorąc pod uwagę, jak doszło do upadku, mogło być dużo gorzej”, ocenił.

Ciepłe słowa padły także pod adresem Andrei Kimiego Antonellego, świeżo upieczonego mistrza świata Formuły 1, z którym Rossi zna się od kilku lat. „Kimi? Spektakularny. Mieć włoskiego kierowcę, który po 70 latach daje nam taką radość z tytułem mistrza świata, to coś ekscytującego”, powiedział. Dodał, że zastanawiał się, dlaczego Włosi mają tylu zawodników w motocyklowych mistrzostwach świata, a tak mało w F1, i nazwał Antonellego „fantastycznym, bardzo zabawnym człowiekiem”.

Reakcje: Márquez przeczyta „na emeryturze”

Márquez był pytany o książkę już we wrześniu, gdy Rossi ogłosił jej premierę. Podczas weekendu Grand Prix San Marino Hiszpan odpowiedział, jak relacjonował wtedy Motorsport.com: „Nie wiem, czy on o tym pisze, czy nie, ale zobaczymy. Czemu nie? Może kiedy przejdę na emeryturę, przeczytam, żeby czegoś się nauczyć. Bo w końcu dobrze jest uczyć się od wszystkich legend każdego sportu”. Dodał, że czytał kilka biografii i że „od największych legend zawsze można się czegoś nauczyć”.

Relacje obu zawodników do dziś nie zostały naprawione. W tym samym weekendzie kamery telewizyjne pokazały Rossiego oglądającego trening z zakrętu numer 8 w Misano, w chwili gdy przejeżdżał tamtędy Márquez. Gdy powtórkę puszczono na ekranie w garażu Ducati, Hiszpan, jak opisywały media, odwrócił wzrok. Sam Márquez mówił niedawno o swoich planach na koniec kariery, o czym piszemy w tekście Marquez: 70 procent szans, że za trzy lata będzie na emeryturze.

Reakcje kibiców są, jak zawsze w przypadku Rossiego i 2015 roku, skrajnie podzielone. Pod tekstem Motorsport.com część komentujących broni Włocha, inni przypominają, że to on spowodował upadek rywala na Sepang i ich zdaniem powinien był ponieść surowszą karę. Włoska prasa zwraca z kolei uwagę, że w samym padoku ocena tamtego sezonu również nie jest jednomyślna.

Co dalej

Książka jest od dziś dostępna we włoskich księgarniach stacjonarnych i internetowych. W najbliższych dniach można się spodziewać kolejnych fragmentów w prasie i dalszych spotkań autorskich, choć wydawca nie opublikował jeszcze pełnego harmonogramu promocji poza dwoma weekendowymi wydarzeniami.

W MotoGP sezon zmierza do końca. Przed zawodnikami jeszcze dwie rundy: Grand Prix Portugalii w Portimão, gdzie Márquez może przypieczętować kolejny tytuł, oraz finał w Walencji, czyli w miejscu, które Rossi w swojej opowieści o 2015 roku nazywa nocą, której wciąż nie potrafi zapomnieć. Dla VR46 i Bezzecchiego to szansa, by zakończyć rok zwycięstwami, a dla Rossiego kolejne tygodnie, w których pytania o Márqueza na pewno wrócą.

FAQ